veronika-je-cekala-zeleno-svetlo-na-semaforu-kada-je-sest-metaka-ispaljeno-u-nju:-umrla-je-na-danasnji-dan-i-bila-je-sila-koja-se-jednom-radja

Veronika je bila novinarka iz Dablina, a ubijena je na današnji dan 1996, kada je imala samo 37 godina, zbog istraživanja na kome je dugo, istrajno i mukotrpno radila, a koje je raskrinkalo jednu od najjačih tamošnjih mafijaških grupa.

Gerinova je 1995. i nagrađena za seriju tekstova o pomenutoj temi, pokazavši da je sloboda štampe moguća, i da je krasi izuzetna neustrašivost, s obzirom na to da joj je život praktično visio o koncu.

Na kraju se ispostavilo da je cena svega ipak bila upravo njen život, a ubijena je godinu dana nakon nagrade, i to u svom automobilu dok je čekala zeleno svetlo na semaforu. U trenutku kada je ubijena bila je ostvaren novinar, ali i odana supruga i majka…

U više od 30 godina istraživanja različitih kriminalnih grupa nikada nijedan novinar nije bio ubijen do tada, te je baš zato njena smrt izazvala najveću policijsku istragu ikada viđenu na tim prostorima.

Vratimo se na to kako je sve počelo… Veronika je rođena davne 1959. u severnom delu Dablina, a imala je bezbrižno detinjstvo i mladost. Bila je strastveni ljubitelj sporta, posvećena ženskom fudbalu i košarci, a uz to je uspevala da uklopi i studije računovodstva. Nakon završenog fakulteta radila je kao menadžer za odnose sa javnošću, a potom i kao lični asistent političara Čarlija Hjudžija, no struje života neumitno su je vodile ka novinarstvu…

Tako se 1990. zaposlila kao novinar u sektoru biznisa, da bi se nešto kasnije oprobala i kao reporter za „Sunday Tribune“. No, 1994. zapravo dolazi do prekretnice za koju se kasnije ispostavilo da je odredila dalji tok njenog života, pa i smrti.

Fanstastična Kejt u ulozi hrabre VeronikeFoto: Profimedia

Ova Irkinja je tada pristupila redakciji najvećih irskih novina „Sunday Independent“, gde je uplovila u vode istraživačkog novinarstva, a isprva je počela da prati priču o katoličkom biskupu koji je imao nezakonito dete. Radila je brzo, žestoko, bila je tačna i koncizna, pa niko nije začudilo što je ubrzo postala jedan od najboljih tamošnjih novinara sa najeksplozivnijim pričama.

Nije se ustručavala ni da koristi veze koje je stekla tokom karijere u politici, pa je otpočela da istražuje i finansijske poslove i malverzacije dablinskog podzemlja i ljudi s „one strane zakona“. Ona je uporno istraživala organizovani kriminal i one koje su prljave poslove obavljali, odlučna u tome da u potpunosti raskrinka irske gangstere i narko grupe. Njena posvećenost ponekad je bivala zaslepljujuća, a nije strahovala ni od toga da direktno od kriminalaca traži informacije, odbijajući da veruje policijskim informacijama.

Strogi irski zakoni zabranjivali su novinarima da identifikuju potencijalne počinioce po imenu, pa je Veronika kriminalcima o kojima je pisala davala živopisne nadimke poput „Monah“, „Trener“, „Pingvin“…

U oktobru 1994. mesec dana nakon što je Veronika objavila članak u kome je opisan život nedavno preminulog narko-bosa „Generala“, dva metka proletela su kroz priozor njene kuće. U januaru 1995. otvorila je vrata čoveku koji joj je tada uperio pištolj u glavu, da bi ga onda spustio malo niže, upucao je u bedra i pobegao.

Ona je verovala da je za ovaj incident izazvan njenim člankom o najvećoj pljački u irskoj istoriji u kojoj je ukazala na moguće počinioce. Ona je napustila bolnicu na štakama i direktno se uputila na vrata svih kriminalnih šefova koje je poznavali da im saopšti da nije uplašena niti su uspeli da je zastraše.

View this post on Instagram Il 5 luglio 1958 nasceva a Dublino la giornalista Veronica Guerin. Conoscete la sua storia? Dopo aver svolto i più svariati mestieri, dalla contabile all’agente elettorale, all’età di 32 anni fu assunta come cronista dal Sunday Business Post e dal Sunday Tribune. Siamo nel 1990 e Veronica ha finalmente capito qual è la sua vera vocazione: indagare a fondo sulla malavita dublinese, comprenderne il complesso funzionamento e renderlo noto al grande pubblico. Quattro anni dopo, nel 1994, la Guerini iniziò a occuparsi della sezione di cronaca nera del Sunday Independent. Le prime minacce di morte le ricevette nel momento in cui inizi ad occuparsi del traffico di droga che dilaniava la città. I narcotrafficanti di stanza a Dublino erano molto potenti, ma Veronica era una madre e, come tale, era ben consapevole del fatto che la droga (soprattutto quella pesante, come eroina ed ecstasy), se facilmente accessibile, metteva costantemente in pericolo la vita dei più giovani. Il problema doveva dunque essere portato all’attenzione dello Stato, che non poteva rimanere indifferente. I risultati ottenuti, tuttavia, non turno quelli sperati. Quanto meno finché una serie di raffiche di proiettili non furono sparate vicino a casa sua mettendola in serio pericolo. Sul finire del gennaio del 1995, Veronica venne gambizzata da ignoti nei pressi di casa sua. Solo allora le venne assegnata una scorta, che la proteggeva accompagnandola ovunque. Nonostante la sua insofferenza, tuttavia, Veronica non poteva fare a meno di questo ausilio, poiché, a causa della sua tenacia, la situazione non faceva che peggiorare. Nel settembre del 1995, nel corso di un’intervista, fu percossa e minacciata dal narcotrafficante John Gilligan. Il giorno successivo, ricevette una telefonata dallo stesso criminale, il quale la minacciò dicendole che se avesse continuato a pubblicare articoli sui narcotrafficanti di Dublino avrebbe rapito, percosso e infine ucciso suo figlio. Il post completo è su Facebook: La piccola biblioteca dei libri dimenticati (www.facebook.com/piccolabiblioteca) #AccaddeOggi #anniversary #birthoftheday #veronicaguerin #inspiringwomen #women #modernheroine #heroine #dublin A post shared by Giulia Astarita (@giuliaasta_piccolabiblioteca) on Jul 5, 2018 at 2:18pm PDT

„Zaklinjem se da oči pravde, oči ovog novinara neće biti ponovo zatvorene. Nijedna ruka ne može me odvratiti od moje borbe za istinu“, rekla je tada, a ove reči otišle su u istoriju kao svedočanstvo o njenoj hrabrosti i neumoljivoj želji za istinom.

U septembru 1995. Veronika je posetila bivšeg zatvorenika Džona Giligana na farmi konja, pitajući ga kako je uspeo da obezbedi sebi tako raskošan život, a da nema posao za koji svi drugi znaju. Giligan, jedan od dobro poznatih kriminalnih vođa, pocepao joj je majicu u potrazi za sakrivenim ozvučenjem, i pošteno ju je pretukao… Nešto kasnije ju je pozvao i zapretio da će ubiti i silovati njenog sina ako bude israjavala u tome da objavi priču o njemu. Uprkos tome što se jeste uplašila mogućnosti da njen sin Katal bude povređen, ona i dalje nije želela da digne ruke od potrage za istinom.

U junu 1996. Veronika je sedela u svom crvenom „opelu“ čekajući zeleno svetlo, kada su pored nje proletela dva motora, a jedan od ova dva vozača ispalio je čak šest metaka u novinarku. Preminula je gotovo istog minuta, a ubice su nestale u vidu magle… Bilo je mnogo osumnjičenih – lista onih koji su želeli Veronikinu smrt bila je sve samo ne mala, ali je najveća sumnja pala na pomenutog Giligana, koji se ukrcao na avion za Amsterdam dan pre ubistva. Ispostavilo se da ipak nije kriv, ali je svakako uhapšen nekoliko meseci kasnije na londonskom aerodromu pod optužbom za pranje novca i posedovanje narkotika, za šta je osuđen na 28 godina robije. Za ubistvo su osuđeni ljudi bliski Giliganu – Brajan Mejhan, Patrik Holand i Pol Vard.

Kejt Blanšet kao VeronikaFoto: Profimedia

Ironično, Veronika je pre smrti bila pozvana da govori na konferenciji za slobodu mediju u Londona „Umreti zbog istine: Novinari u riziku“, koja je trebalo da se održi dva dana nakon što je ubijena.

Njena smrt potresla je čitavu javnost, a ubrzo posle nemilog događaja došlo je do kraha organizovanih kriminalnih bandi u okviru kog je uhapšeno više do 150 ljudi – ovo bol svakako nije umanjilo, ali je bar ovu žrtvu učinilo iole smislenom. Veronika Gerin 2000. proglašena je za jednog od 50 heroja slobode štampe, a njen život prenesen je i na filmsko platno – 2003. snimljeno je ostvarenje u kome ovu damu tumači čuvena Kejt Blanšet.

„Mislim da se duh kao što je bio Veronikin spusti na planetu Zemlju jednom u 100 godina. Bila je ogromna životna sila. Mislim da je to bio dar za sve nas, Veronika je bila tako složena, strastvena, izvanredan čovek iznad svega, a onda i novinar“, rekla je Blanšetova te godine na konferencije za medije, moža i najbolje opisavši u dve rečenice ovu silovitu ženu sa razvijenom društvenom svešću koja je imala samo jednu vodilju – pobedu dobra nad zlom i istine nad lažima!